top of page

­čÄČ Kot (1971)

Zaktualizowano: 1 lut 2023



Francusko-w┼éoski dramat w re┼╝yserii PierreÔÇÖa Graniera-DeferreÔÇÖa (oparty na ksi─ů┼╝ce Georges'a Simenona pod tym samym tytu┼éem) to przejmuj─ůca historia ÔÇ×tr├│jk─ůtaÔÇŁ: w starzej─ůce si─Ö ma┼é┼╝e┼ästwo Cl├ęmence, eks-akrobatki i Juliena, emerytowanego zecera, wkracza kot. A raczej zostaje znaleziony i przyniesiony przez m─Ö┼╝czyzn─Ö. I chocia┼╝ kobieta deklaruje, ┼╝e nie ma wobec niego wrogich zamiar├│w, szybko orientujemy si─Ö w sytuacji ÔÇô m─ů┼╝ coraz bardziej si─Ö od niej oddala, ca┼é─ů mi┼éo┼Ť─ç i uwag─Ö przelewaj─ůc na zwierz─Ö, kt├│re odwzajemnia jego uczucie. ┼╗ona, co tu du┼╝o m├│wi─ç, gderliwa i odpychaj─ůca, zmagaj─ůca si─Ö z alkoholizmem, na kt├│ry do tej pory m─ů┼╝ patrzy┼é przez palce, coraz bardziej go irytuje. J─ů za┼Ť irytuje kot wpuszczany do ich sypialni, z kt├│rym m─ů┼╝ ┼Ťpi. Jednak Cl├ęmence to r├│wnie┼╝ posta─ç tragiczna ÔÇô wypadek przerwa┼é jej cyrkow─ů karier─Ö. W jego wyniku kuleje, a proces nieub┼éaganego starzenia si─Ö wywo┼éuje w niej poczucie frustracji. Choruje tak┼╝e na serce. Dos┼éownie i w przeno┼Ťni. Mi┼éo┼Ť─ç, kt├│ra po┼é─ůczy┼éa par─Ö za m┼éodu, gdzie┼Ť ulecia┼éa i mury za kt├│rymi ukryli si─Ö ma┼é┼╝onkowie, wydaj─ů si─Ö coraz wy┼╝sze. W przeciwie┼ästwie do tych wyburzanych wok├│┼é nich ÔÇô ich sielska ulica, z mi┼éym dla oka widokiem z okna, kt├│rym si─Ö kiedy┼Ť zachwycali, jest teraz jednym wielkim placem budowy, kt├│ry unaocznia rozpad zwi─ůzku.


Jest to dramat oparty na sile spojrze┼ä, braku komunikacji werbalnej, gestach ÔÇô doskonale zagrany. Kot Juliena to pr─Ögowany (o marmurkowym wzorze na futrze) niemy ┼Ťwiadek tocz─ůcej si─Ö mi─Ödzy lud┼║mi walki, w kt├│rej kobieta nie cofnie si─Ö przed niczym, by okaza─ç m─Ö┼╝owi swoj─ů zazdro┼Ť─ç i by zwr├│ci─ç cho─ç na moment jego uwag─Ö. Nawet za cen─Ö nie odzywania si─Ö do niej do ko┼äca ┼╝ycia, bo do tego w ko┼äcu doprowadza. Zwierz─Ö staje si─Ö tutaj katalizatorem ostatniego aktu tego ma┼é┼╝e┼äskiego dramatu i obiektem nieskrywanej nienawi┼Ťci kobiety. Niewinny i bezbronny, z g├│ry skazany jest na pora┼╝k─Ö, mimo stara┼ä m─Ö┼╝czyzny by go ochroni─ç.


Poza kotem Juliena, w filmie zobaczymy sze┼Ť─ç innych kot├│w, siedz─ůcych na rusztowaniu na placu budowy. Samotny m─Ö┼╝czyzna, t─Öskni─ůcy za swoim kotem (co si─Ö z nim sta┼éo, nie zdradz─Ö) przygl─ůda im si─Ö ze smutkiem.


Film jest kameraln─ů, nostalgiczn─ů opowie┼Ťci─ů o utraconej mi┼éo┼Ťci i marzeniach, a dope┼énia go dyskretna, delikatna ┼Ťcie┼╝ka d┼║wi─Ökowa. Stawia pytanie o to, gdzie s─ů granice tego, co mo┼╝na wybaczy─ç? Jest to obraz o wielkiej samotno┼Ťci pomimo mieszkania z drugim cz┼éowiekiem pod jednym dachem. Scena, w kt├│rej Julien zapisuje na kartce zdanie: ÔÇ×Powinna┼Ť p├│j┼Ť─ç do lekarzaÔÇŁ (bo tak teraz porozumiewa si─Ö z ┼╝on─ů) i moment, w kt├│rym patrzy na puste pos┼éanko kota, r├│wnocze┼Ťnie mn─ůc w r─Öku kartk─Ö, m├│wi wszystko o tym, co dzieje si─Ö pomi─Ödzy par─ů. S┼éusznie zatem zar├│wno Gabin, jak i Signoret zostali uhonorowani za swoje role Srebrnymi Nied┼║wiedziami na 21. Mi─Ödzynarodowym Festiwalu Filmowym Berlinale.




Comentários


bottom of page