top of page

­čÄČ Marona ÔÇô psia opowie┼Ť─ç (2019)


Stosunkowo rzadko w kinie pojawia si─Ö narracja z punktu widzenia psa. ÔÇ×MaronaÔÇŽÔÇŁ jest tak─ů opowie┼Ťci─ů, z pewno┼Ťci─ů nie poleci┼éabym jej jednak ma┼éym dzieciom z uwagi na przygn─Öbiaj─ůce przes┼éanie.


Punktem wyj┼Ťcia jest potr─ůcenie tytu┼éowej bohaterki (krzy┼╝├│wki doga argenty┼äskiegoÔÇŽi peki┼äczyka) przez samoch├│d. Umieraj─ůc, cofa si─Ö w czasie do swojego dzieci┼ästwa (by┼éa ostatnim, dziewi─ůtym szczeni─Öciem w miocie), a tak┼╝e wspomina kolejnych w┼éa┼Ťcicieli (a by┼éo ich niema┼éo). Opowie┼Ť─ç o psie przechodz─ůcym z r─ůk do r─ůk wzrusza, chocia┼╝ zawiera elementy ma┼éo prawdopodobne (kiedy porzuca on jednego z opiekun├│wÔÇŽbo jest smutny i pachnie inaczej). Pr├│ba oddania psiego ┼Ťwiata (zapach├│w i sposobu patrzenia na ┼Ťwiat) za pomoc─ů dziwacznych, kolorowych kszta┼ét├│w jest o tyle chybiona, ┼╝e pies nie ma mo┼╝liwo┼Ťci rozr├│┼╝niania tylu barw. Tw├│rcy ÔÇ×pop┼éyn─ÖliÔÇŁ wi─Öc na fali tworzenia filmu animowanego dla dzieci. Najbardziej podoba┼éy mi si─Ö: sekwencja z akrobat─ů (jego posta─ç jest ciekawie zarysowana i jak na gibkiego cyrkowca przysta┼éo nieoczekiwanie zmienia kszta┼éty), sekwencje kosmiczne oraz uj─Öcia bezpo┼Ťrednio z punktu widzenia Marony (kiedy biegnie ulic─ů za oddalaj─ůcym si─Ö autobusem lub w 76. minucie filmu wbiega po schodach, pragn─ůc zawiadomi─ç domownik├│w o wypadku seniora rodu). Film do┼Ť─ç dobrze oddaje psie emocje (panik─Ö spowodowan─ů pozostawieniem samej na dworze), a tak┼╝e psi─ů depresj─Ö (ÔÇ×Spa┼éam ┼╝eby nie mie─ç potrzebÔÇŁ, ÔÇ×Szcz─Ö┼Ťcie to tylko przerwa od b├│luÔÇŁ, ÔÇ×Jak opisa─ç ┼╝ycie psa? Stale trzeba si─Ö wstrzymywa─çÔÇŁ). Fantazyjne wizje Marony sprawiaj─ů, ┼╝e Manolo zamienia si─Ö w ┼╝├│┼étego motyla, cyfry na papierze ÔÇô w czarne robaki, a samochody szczerz─ů z─Öby niczym ┼╝ar┼éacz ludojad. Podobnie ludzie cz─Östo maj─ů cechy ptasie (np. akrobaci ze skrzyd┼éami, ptasie g┼éowy przechodni├│w), kocie lub nied┼║wiedzie (publiczno┼Ť─ç Manola).


W sumie naliczy┼éam...osiem ÔÇ×dom├│wÔÇŁ (lub miejsc pobytu) Marony. Stanowczo za du┼╝o jak na jedno ma┼ée psie ┼╝ycie. S─ů to po kolei: dom Matyldy, w kt├│rym oszczeni┼éa si─Ö matka suczki, dom w┼éa┼Ťcicielki ojca Marony, m─Ö┼╝czyzna z tatua┼╝ami (kt├│ry wygrzebuje psa ze ┼Ťmietnika), akrobata Manolo (kt├│rego chyba najbardziej kocha┼éa), plac budowy (automatyczne ruchy robotnik├│w przypominaj─ů wczesne gry komputerowe) i pracuj─ůcy tam Istvan (na pewno imigrant z Ba┼ékan├│w ÔÇô rzecz dzieje si─Ö we Francji), nast─Öpnie jego chora psychicznie matka (kt├│ra jest agresywna wobec psa), dom Istvana, w kt├│rym decyduj─ůce s┼éowo ma jego infantylna ┼╝ona (zamykaj─ůca Maron─Ö w garderobie i przebieraj─ůca j─ů w paskudne, niewygodne ubranka; p├│┼║niej stwierdzi, ┼╝e ma na ni─ů alergi─Ö i si─Ö jej pozb─Ödzie), a docelowo ma┼éa Solange, mieszkaj─ůca z dziadkiem, samotn─ů matk─ů, rudym kotem (od 61. minuty) i rybkami w akwarium (w kt├│rym wiedzie prym znudzona, czarna ryba). To dziewczynka (teraz nastolatka) nie dopilnuje psa i to szukaj─ůc jej Marona wpadnie pod auto. Na psie zale┼╝a┼éo tak naprawd─Ö tylko Manolo (widzimy og┼éoszenie o zagini─Öciu suczki), Solange bowiem wraz z wiekiem utraci┼éa ni─ů zainteresowanie.


Koty pojawi─ů si─Ö jeszcze w wizji Marony (czarny zjada dwie bia┼éo-czarne myszy oraz zostaje skonfrontowany z czarnym psem), oraz fioletowy na ulicy, a tak┼╝e rudy w lecznicy weterynaryjnej (gdzie spotkamy ranne ptaki i kr├│lika).

Oczywi┼Ťcie wraz z kolejnymi domami, imi─Ö suczki zmienia si─Ö wielokrotnie: pocz─ůtkowo by┼éa Dziewi─ůtk─ů, u Hiszpana Manola ÔÇô An─ů, u Istvana ÔÇô Sar─ů, a u Solange ÔÇô Maron─ů.


Marona wszystkie swoje wspomnienia kolekcjonuje w ÔÇ×ma┼éym pude┼éku rado┼ŤciÔÇŁ, do kt├│rego zagl─ůda w chwilach kryzys├│w, szukaj─ůc samo-pocieszenia.



Film sk┼éania do refleksji na temat post─Öpowania wobec ps├│w, przejawiaj─ůcego si─Ö tutaj g┼é├│wnie zwyk┼é─ů g┼éupot─ů i brakiem odpowiedzialno┼Ťci za inn─ů ┼╝yw─ů istot─Ö. Losem Marony mo┼╝na by obdzieli─ç kilka innych ps├│w. Ma┼éa suczka (w filmie pada stwierdzenie, ┼╝e jest br─ůzowa!) mie┼Ťci w sobie wszystkie psie smutki i historie swoich pobratymc├│w. Historie smutne, w kt├│rych zwierz─Ö przerzucane jest z domu do domu wedle kaprysu ludzi, porzucane podst─Öpem, przywi─ůzywane, zamykane w ma┼éych pomieszczeniach, w kt├│re rzuca si─Ö przedmiotamiÔÇŽNiestety, Marony istniej─ů i czekaj─ů na nasz─ů pomoc. To lekcja, kt├│r─ů nale┼╝y wynie┼Ť─ç z tego na poz├│r b┼éahego seansu dla starszych dzieci.

Comentarios


bottom of page